ਕਵਿਤਾ/ਨਜ਼ਮ

 

ਇਕ ਬੱਦਲ

ਬਿਖਰਿਆ ਵਿਚ ਆਸਮਾਨ ਦੇ,
ਬਿਰਹੋਂ ਦੇ ਦੋਜ਼ਖ਼ ਪੈ ਰਿਹੈ ਸੜਨਾ।
ਲਿਸ਼ਕ-ਲਿਸ਼ਕ ਮਹਿਬੂਬ ਤੇ ਮਰਨਾ,
ਮੁੱਕਿਆ, ਮੇਰਾ ਸਾਉਣ ‘ਚ ਵਰ੍ਹਨਾ।
ਕਿੱਥੇ ਵਰ੍ਹਨਾ, ਕਿੱਥੇ ਵਰ੍ਹਨਾ?

ਪੰਜ ਦਰਿਆ ਦੀ ਧਰਤੀ ਪੱਧਰੀ,
ਕੋਹਾਂ ਤੇ ਕੋਈ ਬਿਰਖ ਖੜਾ।
ਬੂਟਾ-ਬੂਟਾ ਵੱਢ ਮੁਕਾਇਆ,
ਸੀਨੇ ਦੇ ਵਿਚ ਦਰਦ ਬੜਾ।
ਕਿਸ ਮਹਿਬੂਬ ਦੇ ਸਦਕੇ ਜਾਣਾ,
ਕੀਹਨੂੰ ਝੁਕ-ਝੁਕ ਸਜ਼ਦਾ ਕਰਨਾ?
ਕਿੱਥੇ ਵਰ੍ਹਨਾ, ਕਿੱਥੇ ਵਰ੍ਹਨਾ?

ਗੁੱਡੀਆਂ ਫੂਕਣ ਚੱਲੀਆਂ ਬੁੜ੍ਹੀਆਂ,
ਧੀਆਂ ਦੇ ਜੋ ਦਰਦ ਬੜੇ।
ਜੇਠ-ਹਾੜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਦੇ ਸਾੜੇ,
ਵਰ੍ਹਜਾ! ਆਖਣ, ਸਾਉਣ ਚੜੇ।
ਮੁੱਕ ਚੱਲੀਆਂ ਨੇ ਕੁੜੀਆਂ-ਚਿੜੀਆਂ
ਪੱਥਰਾਂ ਕੀ ਪਛਤਾਵਾ ਕਰਨਾ?
ਕਿੱਥੇ ਵਰ੍ਹਨਾ, ਕਿੱਥੇ ਵਰ੍ਹਨਾ?

ਪੱਥਰ ਦੇ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖੋ,
ਪੱਥਰ-ਯੁਗ ਦਾ ਫੁਰਨਾ ਫੁਰਿਆ।
ਗਰਭ ਕਰੇ ਮਸਨੂਈ ਸ਼ੈਅ ਤੇ,
ਪਥਰੀਲੇ ਜੰਗਲ ਫਿਰਦਾ ਤੁਰਿਆ।
ਇਸ ਪੱਥਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਸਾਗਰ,
ਖੌਰੇ ਕਿਹੜੇ ਹਾਲੀਂ ਤਰਨਾ।
ਕਿੱਥੇ ਵਰ੍ਹਨਾ, ਕਿੱਥੇ ਵਰ੍ਹਨਾ?
ਕਿੱਥੇ ਵਰ੍ਹਨਾ, ਕਿੱਥੇ ਵਰ੍ਹਨਾ?


ਭੂਪਿੰਦਰ।